برای انتخاب یک گوشی هوشمند یا تبلت جدید، بدون شک کیفیت نمایشگر یکی از معیارهای مهم است. خوب است بدانید برای یک انتخاب مناسب فقط توجه به رزولوشن نمایشگر کافی نیست، بلکه باید تکنولوژی نمایشگر را هم در مقایسه‌هایتان مد نظر داشته باشید. نمایشگرها اغلب در دو نوع صفحه نمایش LCD و صفحه نمایش AMOLED تولید می‌شوند که هرکدام نقاط مثبت و منفی خودشان را دارند. با این حال، آیا می‌توانیم بگوییم یکی از این دو تکنولوژی بهتر از دیگریست؟ بیایید نگاهی دقیق به این دو نوع نمایشگر بیندازیم تا متوجه شویم.

رنگ‌ها و روشنایی

برخلاف نمایشگرهای LCD، در صفحه‌های نمایش‌ AMOLED هر یک از پیکسل‌ها جداگانه نور تولید می‌کنند. این بدین معنی‌ست که روشنایی کلی این پنل‌ها از LCD کمتر است. این امر برای اغلب نمایشگرهای AMOLED صادق است؛ اما در جدیدترین تکنولوژی نمایشگرهای سوپر AMOLED سامسونگ، روشنایی به اندازه صفحه نمایش‌های LCD است.

در مقابل مزیت‌های نمایشگرهای LCD، روشنایی ارتقا یافته صفحه نمایش AMOLED چشمگیر است و نمی‌توان از آن صرفنظر کرد. در حقیقت پشت پیکسل‌های یک نمایشگر LCD، انبوهی از LEDها نهفته است که باعث می‌شوند هر یک از پیکسل‌ها جداگانه بدرخشند. این امر نه‌تنها موجب می‌شود که به طور کلی صفحه نمایش روشن‌تر باشد، بلکه طیف رنگ‌های سفید را نیز تمیزتر از صفحه نمایش AMOLED نشان می‌دهد. گرچه جدیدترین نمایشگرهای سامسونگ بر این مشکل هم تا حدودی غلبه کرده و توانسته‌اند تعادلی میان رنگ‌های سفید برقرار کند تا کمتر چرک به نظر بیایند؛ اما از این نظر، باز هم به یک‌دستی نمایشگرهای LCD نمی‌رسند.

معمولا رنگ‌های دیگر در پنل‌های AMOLED به خاطر تراکم بالاتر، بهتر نمایش داده می‌شوند. این امر قبلا موجب می‌شد در این نمایشگرها رنگ‌ها گرم‌تر به نظر آیند که البته کمی هم توی چشم می‌زد؛ اما اکنون بیشتر پنل‌ها این مشکل را تحت کنترل درآورده‌اند. موتورولا و سامسونگ، هر دو توانسته‌اند این مشکل را حل کنند تا رنگ‌ها خوب به نظر برسند. در مقابل، LCDها نمایشگرهای جذاب‌تری هستند و رنگ‌های یکدست‌تری دارند. با همه‌ این اوصاف رنگ‌ها در LCD «واقعی»تر به نظر می‌آیند. این ویژگی میان نمایشگرهای مختلف فرق می‌کند، اما صفحه نمایش AMOLED هم در نگاه اول هیجان انگیز است.

مصرف انرژی

نمایشگر یک گوشی هوشمند یا تبلت بیشترین سهم را در مصرف باتری دارد. وقتی نمایشگر LCD گوشی ما روشن باشد، تمام نور پس‌زمینه روشن است. در نتیجه، برای بهینه کردن عمر باتری لازم است روشنایی صفحه را در سطح پایینی نگه دارید. ولی از آنجایی که در صفحه نمایش‌های AMOLED این پیکسل‌ها هستند که نو را تولید می‌کنند، یک پیکسل سیاه در واقع خاموش است و هیچ انرژی‌ای مصرف نمی‌کند.

آن روی سکه اما اینطور است که پیکسل‌های غیر از رنگ سیاه در AMOLEDها می‌توانند انرژی بیشتری را مصرف کنند. برای مصرف نشدن انرژی، پیکسل‌ها باید دقیقا به رنگ سیاه یعنی با کد رنگ 000000# باشند. اگر رنگ یک اپلیکیشن غیر از این کد باشد، حتی اگر به چشم شما سیاه به نظر بیاید، پیکسل‌ها روشن هستند و در حال مصرف انرژی. به هر ترتیب، اگر به شکل صحیح از دستگاه خود استفاده کنید، AMOLEDها بیشتر از LCDها در مصرف انرژی صرفه جویی می‌کنند.

هر دوی این تکنولوژی‌ها، وقتی رزولوشن افزایش می‌یابد، انرژی بیشتری را مصرف می‌کنند، ولی LCDها کمی بیشتر مستعد این موضوع هستند، به ویژه در این زمان که پا به دنیای دستگاه های پسا 1080p گذاشته‌ایم. تراکم بالای پیکسل‌ها به این معنی‌ست که LEDهای روشن‌تر باید از طریق تعداد زیادی پیکسل کوچک در یک LCD نور ساطع کنند. فاصله مصرف انرژی از 1080p تا 1440p در AMOLEDها کمتر است، اما این موضوع به عواملی دیگری نیز بستگی دارد.

ویژگی‌ها

سابق بر این یکی از نگرانی‌های بزرگ کاربران گوشی‌های هوشمند، خراب شدن پیکسل‌های نمایشگر به علت روشن ماندن آن بود، اما تکنولوژی LCD به نقطه‌ای رسیده است که دیگر این نگرانی محلی از اعراب ندارد. اکنون دیگر با روشن ماندن نمایشگر روی یک تصویر خاص یا بخشی از رابط کاربری دستگاه به مدت زیاد، هیچ اثری روی صفحه نمایش باقی نمی‌ماند. با این حال، هنوز هم AMOLED از این مشکل رنج می‌برد. چندان دور از انتظار نیست که بعد از گذشت یک سال نشانه‌هایی از سوختن پیکسل‌های نمایشگر ظاهر شود. المان‌های ثابت رابط کاربری مانند نوار وضعیت یا دکمه‌های نوار هدایت ممکن است در حالتی که یک بازی یا فیلم فول اسکرین است هنوز هم قابل مشاهده باشند.

با این وجود هنوز هم AMOLED توانایی‌های زیادی برای انجام کارهای بزرگ دارد. برای مثال، توانایی نمایشگرهای AMOLED در نشان دادن اطلاعات محیطی بی‌همتاست. ویژگی‌هایی مانند Active Display گوشی Moto X و S-View گوشی های سامسونگ، مثال‌هایی برای این قابلیت نمایشگرهای AMOLED هستند. به دلیل اینکه پیکسل‌های سیاه خاموش هستند، این امکان وجود دارد که تنها از بخش خیلی کوچکی از نمایشگر استفاده شود و بقیه پیکسل‌ها خاموش باشند تا در مصرف انرژی صرفه جویی شود. با توجه به چنین قابلیتی کنتراست بین رنگ سیاه و رنگ‌های دیگر، در نمایشگرهای AMOLED، به طرز حیرت‌انگیزی بالاست.

همچنین نبود نور پس‌زمینه در AMOLEDها موجب می‌شود که نمایشگرها فوق‌العاده باریک باشند و حتی قابلیت انعطاف‌پذیری داشته باشند. البته با کاهش یافتن نور پس‌زمینه در LCDها، ضخامت این نمایشگرها هم نازک‌تر شده است، اما همچنان AMOLED ویژگی‌های جذاب‌تری برای گجت‌های پوشیدنی و اشکال غیراستاندارد دارد.

بالاخره کدام بهتر است؟

نمایشگرهای LCD مطمئنا کارشان را خوب انجام داده‌اند که از سوختن پیکسل ها بر اثر المان‌های ثابت رابط کاربری در امان هستند. با این وجود، LCD چیز خاصی برای عرضه ندارد. جدیدترین نمایشگرهای AMOLED رنگ‌های فوق العاده‌ای دارند و روشنایی ارتقا یافته‌ی آنها شانه به شانه LCDها حرکت می‌کنند. طبیعت ذاتی منبع نور همچنین این امکان جذاب را برای AMOLEDها فراهم می‌کند که تنها تعداد کمی از پیکسل‌های صفحه نمایش روشن باشند. نشاط و طراوت AMOLED موجب می‌شود که تصاویر واقعا فوق‌العاده باشند.

در آخر اینکه یک AMOLED باکیفیت در خیلی از زمینه‌ها از LCD پیشی می‌گیرد، اما این برتری هنوز به آن معنا نیست که نوبت خداحافظی با LCDها رسیده است.


ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید